Eeuwige liefde

In gesprek: Rene (20) met zijn opa Albert (87) uit Dalfsen, die al ruim 63 jaar getrouwd is Willemina (86). Het valt Rene op dat relaties tegenwoordig niet altijd lang standhouden. Verleiding is overal aanwezig en stellen lijken gauw op elkaar uitgekeken. Zelf heeft Rene ook moeite met binden, dit komt deels omdat hij geadopteerd is. Sinds kort heeft hij een vriendin. Rene vraagt zich af hoe het is om je hele leven met iemand door te brengen.

Rene en Albert zitten vlak naast elkaar, elk op een stoffen stoel. Oma Willemina heeft een pot thee gezet en schenkt iedereen wat in. Naast de theepot zet ze een schaaltje pepernoten. Rene begint het gesprek.

Hoe heeft u oma ontmoet?

We hadden elkaar al eens gezien op feestjes, maar toen we beiden op een toneelstuk waren raakten we per toeval aan de praat. We waren op slag verliefd.

Hoe voelde dat?

Opa Albert is voorafgaand aan het gesprek vrij zwijgzaam geweest. Zijn stem is krakerig en heeft weinig kracht. Na deze vraag begint hij zichtbaar enthousiast aan een gedetailleerde uiteenzetting.

Ik kreeg kriebels in mijn tenen. We hadden eigenlijk direct verkering. Het was enorm slecht weer buiten en een dag later vond de watersnoodramp plaats. Ik werd direct uitgezonden naar Zeeland, er was geen tijd om afscheid van oma te nemen.

Wat moest u daar doen?

Ik moest de radiocommunicatie opzetten tussen Zeeland en de centrale in Rotterdam. Ik ben drie dagen achter elkaar wakker gebleven, van zondag tot woensdag. Als ik naar de wc ging dan nam ik de radio mee. Het was donderskoud, god wat was het koud. Daar heb ik in totaal zes weken gezeten.

Heeft u toen veel aan oma gedacht?

Alleen maar. We schreven elkaar ook de hele tijd brieven. Ik heb zelfs tegen de sergeant gelogen dat mijn moeder jarig was. Toen mocht ik een dagje weg en ben ik stiekem bij oma op bezoek geweest. Ik moest de volgende dag om twaalf uur weer in Zeeland zijn. Dit redde ik natuurlijk niet, maar dat maakte me niet zoveel uit.

En is diezelfde verliefdheid er nu nog?

Ik heb in ieder geval heel sterk het gevoel dat we bij elkaar horen. Je bent echt een deel van elkaar. En hoe langer je bij elkaar bent, hoe sterker dat gevoel ook wordt. Je begrijpt elkaar beter en hebt ook weinig of geen woorden nodig om elkaar te begrijpen en te weten wat de ander denkt.

Heeft u in al die jaren ooit verleiding gevoelt van andere vrouwen?

Daar fantaseer je toch niet over…? Als het goed zit dan zit het goed. Je hebt met het ene meisje verkering, dan ga je toch niet tegelijkertijd achter een andere aanlopen?

Rene laat een korte stilte vallen. 

Ik zeg het omdat ik zelf merk dat ik het lastig vind om me hiervoor af te sluiten.

Het kwam vroeger ook wel voor natuurlijk. Maar, hoe moet ik het uitleggen… je hebt ‘Ja’ gezegd. En je kunt niet zomaar van de een naar de ander gaan.

We hebben tegenwoordig natuurlijk social media.  Daardoor kom je makkelijk in contact met iemand anders, terwijl je gewoon thuis op de bank zit. Ik merk dat ik dat best spannend vind. Je kunt je heel makkelijk laten verleiden. Hoe was dit vroeger? 

Als je een keer een radio had, dan was je al rijk. Dat hadden wij thuis vroeger niet eens. Dus die verleiding was lang zo groot niet. En je moest werken, dus je had ook helemaal geen tijd om vreemd te gaan. In de avond wilde je gewoon naar bed toe, want de volgende dag moest je weer vroeg op.

Mijn generatie is ook constant aan het vergelijken. We vragen ons de hele tijd af of we wel met de juiste persoon zijn. Maar jullie hebben gewoon gekozen om je leven samen door te brengen. Dat is heel knap. Maar best een flinke keuze. Hebben jullie daar wel bij stilgestaan?

Je weet natuurlijk van tevoren nooit hoe het loopt. Maar ik denk dat mensen vroeger wel iets standvastiger waren. Nu gaan mensen uit weelde uit elkaar en vroeger bleven mensen uit armoede bij elkaar. Het is een gezegde, maar goed, het is wel zo.

Hoe houd je het eigenlijk al die jaren spannend en leuk?

We deden veel samen, maar nooit echt gekke dingen. Er was financieel niet zoveel mogelijk. Je ging af en toe uit eten, dat was het. Ik zorg er trouwens wel altijd voor dat er een bloemetje op tafel staat.

Misschien is dat ook wel een verschil met mijn generatie. Want wij krijgen van alle kanten mee dat je elkaar de hele tijd moet verrassen en dat je interessant moet blijven voor elkaar.

Wees maar gewoon lief voor elkaar. Dan doe je al genoeg. Het zijn de kleine dingen. Het is nu vaak zo dat mensen de kleine dingen niet meer zien.

Dat zou goed kunnen…

Mensen gaan nu ook eerder uit elkaar. Er zijn denk ik ook een hoop huwelijken van vroeger die in deze tijd al lang uit elkaar waren gegaan. Vroeger moést je wel bij elkaar blijven. Je had elkaar echt nodig. In die zin hebben wij natuurlijk ook wel het geluk dat we het altijd zo goed met elkaar hebben kunnen vinden.

Oma Willemina zit in een stoel aan de andere kant van de tafel. Ze mengt zich zo nu en dan in het gesprek door Albert aan te vullen. Dan schenkt ze iedereen nog een kopje thee in en zegt dat we gerust wat van de pepernoten mogen pakken. Af en toe tikt Opa Albert zachtjes, plagend met zijn wandelstok tegen Rene’s been aan. 


 

“Het gebrek aan vertrouwen komt doordat ik geadopteerd ben”


 

Ik ben soms best bang dat mijn vriendin een andere jongen leuk kan gaan vinden.

Verlatingsangst?

Ja, het gebrek aan vertrouwen komt bij mij misschien ook doordat ik geadopteerd ben. Het is me niet van baby af aan bijgebracht.

Opa Albert kijkt Rene aandachtig aan. Hij knikt begripvol.

Ik ben natuurlijk ook niet geadopteerd. Ik heb een bepaalde levensstijl meegekregen. Mijn ouders zijn 45 jaar samen geweest en mijn opa en oma zelfs 55 jaar. Maar als je wil dat het samen wat wordt dan heb je echt wederzijds vertrouwen nodig.

Ik heb ook helemaal geen reden om jaloers te zijn. Maar ik betrap mezelf toch op uitspraken als: ‘Niet te veel met andere jongens flirten.’ Deels voor de grap, maar natuurlijk komt het wel ergens vandaan.

Maar als een van beiden jaloers is dan wordt het nooit wat. Jaloerse mensen zijn niet makkelijk. Die hebben misschien ook een bepaalde angst om bedrogen te worden. Dat maakt het juist moeilijk om mee samen te zijn. Het kan, onbewust, beklemmend werken.

Ik snap heel goed wat u bedoelt. Ik probeer te leren om daar vrijer in te worden. Mijn angst dat ze me in de steek laat kan er juist voor zorgen dat ze me in de steek laat. Zo kan ik mezelf in de vingers snijden.

Precies. Als je vriendin een avond op stap is geweest en ze vertelt over een leuke, spontane gast die ze heeft ontmoet dan kun je denk ik het beste positief reageren. Ze is niet voor niets zo vrolijk. Als je argwanend reageert dan kan dit er ook voor zorgen dat ze denkt: ‘Wat een gezeur, sodemieter maar op.’

Ja, ik kan beter een geïnteresseerde houding aannemen, inderdaad.

Heb je al eens tegen haar gezegd dat je hiermee zit? Want als je aan haar vertelt dat je last hebt van jaloezie en dat je denkt dat dit komt omdat je geadopteerd bent dan ben je wel eerlijk en zal het misschien ook een hoop verklaren voor haar.

Stukje bij beetje. Maar nu je dit zegt denk ik wel dat ik het er meer met haar over ga hebben. Dan betrek ik haar ook bij mij gevoelens. 

Vertrouw je jezelf eigenlijk wel? Of ben je misschien juist bang dat je zelf de fout in gaat?

In andere relaties misschien wel. Maar nu heb ik wel het idee dat je echt samen door moet bijten. Daarin zijn jullie een prachtig voorbeeld.

Dankjewel.

 


“Je mag wat doen voor de ander. En dat is heel fijn.”


 

Jullie zijn inmiddels 63 jaar bij elkaar, wat maakt het zo leuk om zolang samen te zijn?

Het begint al bij het opstaan in de ochtend. De ene keer maak ik ontbijt voor mijn vrouw en de andere keer zij voor mij. Dan eten we gezellig tegenover elkaar aan tafel. En zo gaat het de hele dag door. Je vult elkaar aan. Wat de een niet kan, dat doet de ander. Dat doe je gewoon voor elkaar. Je mag wat doen voor de ander. En dat is heel fijn. Je kunt niet zonder elkaar, op een positieve manier.

Wat als oma komt te overlijden? Het is natuurlijk niet leuk om aan zoiets te denken, maar u heeft er vast wel eens over nagedacht.

Je hoort vaak dat als de een gaat, de ander ook binnen een week overlijdt. Dat snap ik ergens wel. Je bent immers zo aan elkaar gehecht. Ik wil er niet teveel aan denken, we leven gewoon met de dag. Ik denk niet dat we het nóg 63 jaar redden samen, maar ik hoop dat het nog een tijd mag gaan zoals het nu gaat.

Heeft u verder nog advies voor me?

Altijd eerlijk blijven. En zo goed mogelijk met elkaar omgaan. Geen ruzie maken. Niet bekvechten. Gewoon lief zijn voor elkaar. Doe je best.